Mentions: #file, #selection, #codebase, #web i @-mentions | Kurs GitHub Copilot

Czego się nauczysz

Jak działa różnica między #-mentions a @-mentions
Kiedy użyć #file, #selection, #codebase albo #web/fetch
Jak przestać opisywać kontekst słowami i zacząć dołączać go jawnie

Najkrótsza droga do lepszej odpowiedzi

Jeśli z całego modułu masz wynieść jeden nawyk, to ten: nie opisuj kontekstu dookoła. Dołącz go.

To jest ogromna różnica.

Wielu ludzi pisze do Copilota coś w stylu: “mam tu taki plik z autoryzacją” albo “w selection mam funkcję, która parsuje dane”. Tylko że model nie widzi tego dlatego, że Ty o tym wspomniałeś. Model widzi to dopiero wtedy, gdy VS Code realnie doda ten fragment do promptu.

Właśnie po to są mentions i context picker.

`#` i `@` rozwiązują dwa różne problemy

Dokumentacja VS Code rozdziela to bardzo sensownie.

#-mentions służą do dokładania kontekstu albo narzędzi
@-mentions służą do przekazania pytania wyspecjalizowanemu participantowi

To nie jest kosmetyczna różnica.

Jeśli chcesz pokazać modelowi konkretny plik, folder, symbol, selection albo web content, zwykle zaczynasz od #.

Jeśli chcesz skierować pytanie do kogoś wyspecjalizowanego w konkretnej domenie, używasz @.

Najprostsze praktyczne rozróżnienie:

# odpowiada na pytanie: co ma zobaczyć?
@ odpowiada na pytanie: kto ma to obsłużyć?

`#file` i `#selection` to codzienny fundament

Najczęściej wystarczą Ci dwa najprostsze mechanizmy:

konkretny plik
konkretne zaznaczenie

To właśnie one najszybciej zamieniają ogólnik w realną analizę.

Jeśli pytasz: “co tu jest nie tak?”, dostaniesz zwykle odpowiedź szeroką albo zgadującą. Jeśli pytasz to samo, ale z #selection albo z dołączonym plikiem, nagle model odnosi się do realnego kodu.

W cheat sheecie VS Code widać to bardzo wyraźnie: Add Context pozwala dołączyć workspace files, symbols, current editor selection, terminal selection i inne źródła bez ręcznego opisywania ich w promptcie.

To jest dokładnie ten nawyk, który warto zbudować od początku.

`#codebase` nie oznacza “wrzuć całe repo do promptu”

To bardzo ważny detal, bo tu rodzi się dużo błędnych oczekiwań.

W docsach #codebase jest pokazane jako jawny sygnał: chcę, żeby AI potraktowało cały codebase jako przestrzeń wyszukiwania kontekstu.

To nie oznacza, że cały projekt trafia w jednej chwili do modelu. Oznacza, że VS Code ma szukać relewantnych fragmentów w workspace.

Czyli #codebase to bardziej:

przeszukaj repo szerzej
znajdź istotne miejsca
dołącz to, co potrzebne

a nie:

wyślij wszystko, co mamy na dysku

To ważne, bo jeśli potraktujesz #codebase jak magiczny skrót do pełnej wiedzy, będziesz oczekiwał od Copilota zbyt wiele.

`#web/fetch` i URL-e są po to, żeby nie pracować na starych danych

Dokumentacja pokazuje dwa sposoby pracy z webem:

wkleić URL bezpośrednio w prompt
użyć #fetch albo #web/fetch

To jest bardzo praktyczne, gdy temat dotyczy:

aktualnej dokumentacji frameworka
zmian API
migracji do nowszej wersji
release notes

I to jest znacznie lepszy ruch niż zakładanie, że model pamięta najnowszy stan dokumentacji z treningu.

W dodatku VS Code pyta o zgodę przy dostępie do zewnętrznych URL-i, więc to też naturalnie wpina się w bezpieczny workflow.

`@`-mentions to participanty, nie kontekst

To jest druga rzecz, którą wiele osób miesza.

@vscode i @terminal nie są po to, żeby dorzucić dodatkowy plik do promptu. One zmieniają specjalistę, który przejmuje pytanie.

Przykłady z oficjalnych docs są bardzo konkretne:

@vscode how to enable word wrapping
@terminal what are the top 5 largest files in the current directory

To pokazuje sens participantów. Nie prosisz ogólnego asystenta o wszystko. Kierujesz pytanie tam, gdzie domena jest najbardziej czytelna.

Warto też zauważyć, że aktualne docs pokazują jako built-in participants przede wszystkim @vscode, @terminal i @github. To ważne, bo starsze mental modele typu “@workspace” nie opisują już obecnego produktu tak dobrze, jak #codebase plus konkretne participanty.

Context picker jest niedoceniany

Nie musisz wszystkiego pamiętać z głowy.

VS Code ma przycisk Add Context i Quick Pick, z którego możesz dołączać:

pliki
foldery
symbole
selection
terminal output
problems
inne dostępne context items

To jest szczególnie wygodne na początku, gdy jeszcze nie pamiętasz, które mentiony istnieją i jak dokładnie się nazywają.

Lepszy workflow to nie jest pamięciowe opanowanie każdej komendy. Lepszy workflow to szybkie dokładanie właściwego kontekstu najtańszą drogą.

Drag and drop też jest częścią workflow

Docs wspominają też o czymś bardzo praktycznym: możesz przeciągać pliki, foldery i problemy do chatu.

To może brzmieć banalnie, ale przy pracy na realnym projekcie jest często szybsze niż ręczne wypisywanie nazw.

Szczególnie dobrze działa to wtedy, gdy:

już masz otwarty Explorer albo Search
chcesz szybko porównać dwa pliki
chcesz dołączyć konkretny problem z Problems panel

To kolejny przykład na to, że kontekstu nie trzeba opisywać. Kontekst trzeba podpiąć.

Jak myśleć o mentions praktycznie

Prosty filtr wygląda tak:

pytanie o konkretny fragment: #selection
pytanie o konkretny plik albo symbol: #file albo symbol przez picker
pytanie o repo szerzej: #codebase
pytanie o zewnętrzną dokumentację: URL albo #fetch / #web/fetch
pytanie domenowe o terminal lub VS Code: @terminal albo @vscode

To wystarczy, żeby większość rozmów z Copilotem stała się zauważalnie konkretniejsza.

Ćwiczenie praktyczne

Wybierz jedno pytanie o swój projekt i zrób cztery warianty:

Zadaj je bez dodatkowego kontekstu.
Powtórz je z #selection albo konkretnym plikiem.
Powtórz je z #codebase.
Jeśli temat dotyczy narzędzia albo dokumentacji, użyj jeszcze @terminal, @vscode albo #web/fetch.

Porównaj:

czy odpowiedź zaczęła odwoływać się do realnych nazw i plików
czy mniej zgaduje
czy szybciej przechodzi do konkretu

To ćwiczenie zwykle bardzo szybko pokazuje, że jakość rozmowy zależy nie od piękna promptu, tylko od jakości dołączonego kontekstu.

Kluczowe wnioski

#-mentions służą głównie do dokładania kontekstu i narzędzi, a @-mentions do kierowania pytania do participantów.
#selection i konkretne pliki są najtańszą drogą do bardziej trafnych odpowiedzi.
#codebase oznacza szerokie wyszukiwanie w repo, a nie pełny zrzut całego projektu do modelu.
URL-e i #fetch pomagają pracować na aktualnej dokumentacji, zamiast na domysłach modelu.
Context picker i drag-and-drop są częścią dobrego workflow, nie tylko dodatkiem do UI.

Co dalej

Skoro wiesz już, jak jawnie dokładać kontekst, pora zrozumieć, jak VS Code szuka go w repo automatycznie, czyli czym naprawdę jest workspace indexing.